Verheerlijkt en verguist E-werken? Telewerken? Thuiswerken? Zoals dat gaat bij nieuw te ontginnen wetenschapsterrein zijn er nogal wat begripsverwarringen bij deze nieuwe kantoorwetenschap. E-werken kan je overal doen; dat is tijd- en plaatsongebonden werken. Dus ook op het kantoor. Of thuis. Dit is dus ongelijk aan thuiswerken. Verder zijn er twee belangrijk verschillende invalshoeken: Die van de ZZP’er voor wie de thuiswerkplek het ‘hoofdkantoor’ is. Dát is zijn/haar home-base. Deze manier van werken is behoorlijk anders dan de kenniswerker die de home-base op het kantoor van de baas heeft.
De kenniswerker thuis Dát vraagt om ander management dan “Ik zie je niet, dus ik weet niet of je werkt”. De grondslag hiervoor is, dat de werkgever snapt wat de ‘BV IK’ is (zie ook trend 10). En daar naar durft te handelen. Voor de meeste kantoorwerkers is werken thuis een geweldige uitkomst. Niet alleen is reistijd opeens werktijd geworden. Hij kan ook zelf de balans bepalen tussen privé-tijd en werktijd. En behoudt hij toch de status die hoort bij een kantoorwerker. Daarnaast levert het milieu-technische voordelen op. Hij hoeft niet te rijden en de files worden korter. Productiviteitsstijgingen van 15% zijn gemeten en de werksatisfactie stijgt. Kortom: Waarom doet niet iedereen het? De verguizing ligt voor een stukje op het vlak van ontstoken blijven van de kantoor roddels. Alhoewel dat voor een deel opgelost wordt door de (a)sociale media. Vaak is het middenmanagement niet in staat op een goede manier aan te sturen. Terwijl skype en facetime toch ook voor het gewone overleg kunnen functioneren. Voor dié organisaties die het nog maar half geregeld hebben is de beschikbaarheid van informatie toch nog een zwak punt. Net zoals dwars liggende ICT afdelingen. Méér werken Ook hier ligt een stuk van de verguizing. Al in 2001 waarschuwden de vakbonden ervoor dat men thuis méér en langer werkt dan contractueel vastgelegd. Wat ligt dan contractueel vast?: Het aantal uren. Dus de input; niet de output. En daar zit de angel. Hierdoor ontstaat stress omdat men de tijd die men heeft overgehouden al vast in een nieuwe taak investeert uit angst de planning niet te halen. En voor je het weet zit je in de vicieuze cirkel die leidt naar de burn-outs. Voor veel HRM afdelingen is dit een waarachtige bron van zorg. En tóch Cisco heeft een groot internationaal onderzoek uitgevoerd. Dit onderzoek gaf aan dat ca. 15% van de werknemers zelfs salaris wil inruilen voor flexwerken. Dat is toch een belangrijk gegeven. Klaarblijkelijk zijn de voordelen voor de werknemer wel duidelijk. Nu de werkgevers nog die nog niet over de brug zijn.